– Tu masz ładny kadr z tym krzakiem zielonym – radzi Aleksander pomocny
– Muszę kucnąć… Mam tak kucać, wstawać… – stękam – Tobie się wydaje że ja mam ciągle 21 lat?
– Najgorzej, że tobie też się tak wydaje…
Badum, tsss.
Najgorzej, że miał rację.
– Poproszę numer recepty i pesel
– 87 12 …
– To pesel?
– Nie, proszę pani, w 87 to ja maturę zdawałam. Ale dziękuję. Sześćdziesiąt dziewięć…
Pan od odnawiania mebli wnosi stół przez wąskie drzwi.
– Chyba bokiem i musi się pan tak złamać, bo się nie zmiesci… – mówię, bo chcę być pomocna.
Pan, który nie jeden stół, przez niejedne drzwi już wnosił patrzy na mnie dość ponuro i mówi:
– To chyba womansplaining. Należy się nam…
Wzruszam ramionami, zaraz womansplaining.
– Niech się pan nie przejmuje, jestem czwartym pokoleniem matriarchatu – wyjaśniam pogodnie.
Meble weźmie.
Ja: przez skomplikowany tryb życia grymaszę przy terminach i wybłagałam przesunięcie odbioru leków o dwa tygodnie, żeby nie wracać do Polski w lutym.
Moja najlepsza neurolożka wertuje kalendarz: Pani jest opóźniona?
Ja: Mówią, że nie… Ale to pani jest lekarzem…
Moja najlepsza neurolożka: umiera.
Subskrybuj, aby uzyskać dostęp do reszty wpisu i innych treści dostępnych wyłącznie dla subskrybentów.
Poziom zadowolenia 9/10. Na podwórko wchodzą dwie osoby…
– Kto pani zdaniem jest źródłem szczęścia i zrozumienia w rodzinie?
– Pierzasty wąż Quetzalcoatl.
– Słucham!?
– Moim zdaniem źródłem szczęścia jest pierzasty wąż Quetzalcoatl.
– Tak pani zatem uważa.
– Tak. Właśnie tak uważam.
– Do widzenia.
– Do widzenia.
– Quaranta, cinquantanove – mówi pani w kasie włoskiego supermarketu, który tak nawiasem mówiąc bije o kilka długości francuskie supermarkety, bo serio nawet serów Włosi mają więcej, że o owocach nie wspomnę; i o jogurtach.
AJS strapiony daje kolejną 50, gdyż tym razem jest on nosicielem gotówki.
– Kwarantanna, cinkłanta – mamroczę z pewną irytacją, bo z liczebnikami, to ja mam problem nawet w ojczystym języku, a w obcych to się regularnie zawieszam. Dyskalkulia leksykalna to surowa pani, z grubsza polega na tym, że jestem w miarę ścisła, dość dobrze liczę i radzę sobie z cyframi, dopoki nie są SŁOWAMI. Słowo pięć i pięćset brzmi tak samo i nie niesie za wiele treści. Long story.
Gmyram więc w moniakach, szamocząc się z własnym mózgiem i kumam, że coś było z piątką, matka w końcu kilka lat Cinquecento jeździła.
Wyciągam pięćdziesiąt centów i z dumą wręczam pani.
– Nove – mówi pani. Patrzy na mnie z litością, puka w terminal, pokazuje kwotę i powtarza drukowanymi literami – NO-VE!
– No, wiem wiem, nowe ma być! – mamroczę do siebie i wydłubuję dziesieciocentówkę. – PROSZĘ! TO JEST PRAWIE NOWE!
Niestety pani we włoskim supermarkecie całkowicie nie skumała mojego finezyjnego dowcipu i tego dlaczego spłakaliśmy się z AJSem nad koszem zakupów.
– Co jest gorszego od ADHDowca na klifie?
– Dwójka ADHDowców na moście linowym.
Prostym trickiem, idąc krokiem lekko marszowym, rozbujaliśmy most linowy i niemalże doprowadzili do płaczu japońską wycieczkę.
zmiętoszony kajecik neurotyka 